بیهوده

رویای درهم و خاموش ... سکوت فریاد کشان ، روایت بی هنگام زمین چقدر خاموشی ؟! خوابی عبث و طولانی تا بی نهایت ... چشمانی که بیهوده تکرار می شوند روزها و شب ها ... سیاهی با سپیده سر می زند و شب بوی تلخ و نمناک ... و شب بو ها خیس پوسته ی نازک تن و خاک ... ریشه ی بی جان تمام اندوه های جهان ، بوی شب ... امتداد نمناک روز ها و بی نهایت ... ژرف دستان خالی زمین ... و شیارهای بیهوده ی زمان تا ابد بی انتها ، خالی ، سیاه ...